گاهی چه سخت می شه نوشت ...

نه این که سخت باشه ها

نه ...

ولی انگار که تلپی افتاده باشی تو قرون وسطی و بخوای یه ایمیتاسیون تو فریژین بنویسی !

گاهی ، حتی وقت به گل نشستن هم می شه خندید ...

از ته دل !

ولی مشکل این جاست که چشمای بی فروغت لوت می ده .

می شه تو همون حال داغون ریه تو از هوای آلوده پر کنی و ...

فکر کنی و فکر کنی و فکر کنی ....

اما به هیچ جا نرسی !

.

.

همه ی اینایی که گفتم ظاهرا خیلی بد بود ...

ولی هنوز حس خوبی دارم ...

هنوز آرومم ...

هنوز هم می تونم خوشبختی رو به سادگی معنی کنم :

خوشبختی یعنی اینکه تا خرخره خورده باشی و سیر سیر فرصت داشته باشی که تا ابد بخوابی !