حالا دیگه تو شب های بیداری من فقط  یه ستاره برای شمردن هست...

ماه هم که از نگاه پنجره ی من کوچ کرده...

من موندم و یه ستاره ای که به زودی تو مدار ماه می چرخه.

انگار سنگینی پلکامو یه جای دور جا گذاشتم.