اگر که فرصتی باشد ...

مجال صحبتی باشد .....

حرف خواهم زد .

نه به ابر

نه به آب

نه به این آبی آرام بلند  ،

من مناجات درختان را هنگام سحر

نفس پاک شقایق را در دامن کوه

رقص عطر گل یخ را با باد

همه را میبینم ، می شنوم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم .

دلم پیش شقایق کوچولوئه ....

«این میوه ، دوای درده .... همین یه ذره واسه شفای مریضت بسه ! »

                                              *

پرده ی اشک چشامو تار میکنه ....

یه نگاه میندازم به عکس بالای مزارت ....

« من باید خون گریه می کردم ...»

                                           *

خدایا !

شقایش کوچولو رو از بابا و مامانش نگیر  .....

.

.

دوباره مینویسم ....

واسه اینکه واضح تر بگم ....

واسه خوب شدن شقایق کوچولو دعا کنید ....

دعا کنید که صحیح و سالم برگرده خونه .