توی چاردیواری ای که تموم دریچه هاش بسته س یه فریاد داره از سکوت و تنهایی می

خونه .... اونوقت همه چی گم میشه ..... فردا .... حادثه .... خطر .... من .... تو .... ما .

اما هنوز تو وقتای هشیاری یه صدایی هست که دلواپسی رو یادم بندازه .... اونوقت

همه چی رو میذارم کنار ....... بیصدا گم میشم تو فریاد .

حالا هم نه گله ای هست ..... نه فریادی ...... و نه حتی سکوتی ......

اما هنوز هستم .... هنوز هم میتونم باشم .....

پشت دیفال !

تو یه دشت بزرگ ....

یا شایدم تو همون چاردیواری ....

همون جای دنجی که همیشه منو تو خودش جا میده ..... .