من آن جوی ِ روانم

                       که دوان دوان

                                        از دست ِ دنیا می گریزد....

من آن دریای ِ جوشانم

                      که خشمگین و غضبناک

                                       از خشم ِ دنیا می خروشد...

                                 *

تو آن آتش ِ عشقی

                     که کم کم

                                 در من عارفانه زبانه می کشد...

تو آن ترنم ِ بارانی

                     که نم نم

                                در قلبم عاشقانه می خواند.....

دوستت  دارم...

به نام ِ خالق ِ پاکی ها

من تموم ِقصه هام قصه ی ِتوست...اگه غمگین ِاون ازغصه ی ِ توست...

یه دفعه مثل ِ یه شمع داشتی خاموش میشدی.....اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی.................

آره پروانه شدم که پرام سوخته شه ....تا آتیش ِ دل ِ تو به دلم دوخته شه...

که بسوزه پر و بالم.......که راحت بشه خیالم........

دارم از تو مینویسم .... تو که غم داره نگات...........

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات..........

اینقدِ میگم تا خسته شم..........

                                        با عشق ِتو شکسته شم..........

هوالمحبوب

خیلی چیزا گم شده....... انسانیت فراموش شده...... آدما شکل ِ گرگ

شدن ...... هیچ رحمی تو مرامشون نیست......

بین ِ محاصره شدگان ِ برف آب و مواد غذایی ای توزیع میشه که آرم ِ

کمک به زلزله زده های ِ بم روشه.........    

که البته مطمئنا ً اینبارهم از تموم ِ کمکهایی که رسیده مقدار ِ کمیش

توزیع میشه...........

واقعا ًجایه تاسف داره......... شرم آوره...................

همش دروغ ...........همش دزدی ........همش دورویی ........

                     همش پستی..........

من موندم این........با چه رویی سر بلند میکنن.......و ادعای ِ دین و خدا میکنن........... بابا اینا سنگ ِ پایه قزوین رو از رو بردن.......!!!

ولی خوب.......هر چیزی یه عمری داره.......... خلاصه یه روزی عمر حکومت داری ِاینا هم به سر میرسه..............ولی چه جوری باید سزای ِ

تموم ِ این کاستی  ها رو بدن...؟؟؟!!! ......

یعنی میشه رو قلبهای ِ شکسته ی ِ اون بیچاره هایی که تموم ِ زندگیشون رنج و عذابه مرهم گذاشت...؟؟؟............

واقعا ً میشه اون همه خاطره ی ِ گرسنه رو سیر کرد....... میشه یخ ِ

اون ذهن های ِ مرده روذوب کرد......؟؟؟.........

                                          *

یه زمانی تو کشورمون حس همنوع دوستی موج میزد..........مردم به هم کمک میکردن....... غمخوار ِ هم بودن........... اما حالا چی...؟؟؟...

همش منتظرن که یه جوری سر ِهمو زیر ِ آب کنن........آخه مگه میشه اسم ِ آدم  رو اینا گذاشت........؟؟؟.....

                                           *

زندگی داره فنا میشه... کسی حواسش نیست...عشق مرده...ولی کسی عزادار نیست...غم ِهمه واسه این دنیاست...دل ِهمه از سنگ ِ سیاه ست....اشک ِگلها واسه دردهای ِماست...سیاهی ِ شبها واسه دلهای ِ تنهاست...آبی ِآسمونا تو سیاهی  ِ دروغها گریون شده...زیبایی ِدنیا تو زشتی ِآدما گم شده...دلهای ِآدما مثه تختهِ سیاه ِ کلاس سیاهی توش جا خوش کرده...و...دل ِ من تو این زندگی خودشو فدای ِ چه ها کرده....؟؟؟...!!!...؟؟؟...!!!...

                                                   *

و حرف ِ آخر اینکه.........خداجون کمکمون کن.........

هوالمحبوب

یه چیزایی عوض شده...... دیگه آسمون از غم ِ گاه و بی گاه نمی باره .....

آسمون داره شادیشو با ما قسمت می کنه......... و چه سخاوتی داره این آسمون..........کاش یه گوشه ی ِ کوچیک از این سخاوتِ عظیم مال ِآدما بود......

اونوقت دیگه همه چیز مثه حالا نبود.........خیلی چیزا رنگ ِ دیگه ای داشتن...

                                                  *

هر کیو تا گفتی نفس... پنجشو زد رو نفست ...... به هر کی تا گفتی که نیست...

قفس زدش رو قفست........اما قسم به تو که من ....همه همینمو همین......

دل رو به دریا بزن و........... بذار بشیم قصه ترین............

                                                  *

گاهی اگه تو اوج ِ شادی هم باشیم ........برای ِ گفتنش سکوت می کنیم.......

می خوام بگم که شادم و واقعا ً هم شاد...............

                                                  اما سکوت میکنم............

هوالمحبوب

همیشه برای ِ گفتن ِ ناگفته ها سکوت می کنیم......و تنها برای ِ فریاد زدن ِ

تکراری هاست که سکوت رو می شکونیم........و چه ساده تموم ِ زندگی رو

با همیشگی تلخ می کنیم ..... اونوقت ادعای ِ خستگی می کنیم ........

                                                    *

گاهی میگم ما کجاییم ......؟؟؟ چیکار داریم میکنیم....؟؟؟........تو این همه زشتی چطور سر میکنیم....... ؟؟؟؟؟؟؟؟...........

گاهی دلم می سوزه ....واسه خودمون.............. واسه تمومه تباهی ها و دردهایی که نا خواسته متحمل شدیم..........و می شیم............!!!

                                                   *

غصه م که میشه همش از دستِ آدمهاست .........از دست ِ کارها و افکارشون..

فکر کنم تو خلقتم یه کم اشتباه شده........  (جاست اِ لیتِل) ...........

اما منو چه به این فکرها.........؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!........

                                                  *

حالا هم که بخوام از خودم بگم ..............فقط سکوت میکنم ............

سکوت مثه فریاد زدن ِ .........حتی صداش رساتر هم هست........

 ((رساترین صدا را با چشمانم فریاد می زنم  .........

                                        که شاید اشک غم ِ قلبم را بشوید.........))

ولی اینا همش شعرِ...........

و................

برای ِِ گفتن ِمن شعر هم به گِل مانده.........

هوالمحبوب

می خوام یه سلام ِ دوباره به خودم بدم ...........

به خودم که خودمو دوباره ساختم...... ... دوباره شروع کردم ...... ..........

یه شروع ِ خوب.................

خستگی هامو ریختم دور ....... خدا جون کمکم کن که شروعی خوب باشه....

و پایان لذت بخشی داشته باشه..........اونقدر که بگم ارزش تمومه این سختی ها روداشته ........................

اینبار قلب ِ پر از غم ِ من می خواد که با غمهاش بجنگه.........و خیلی هم مجهز

داخل ِمیدون شده.........اینبار همه چیزو به خداش سپرده...........

                                                 *

نمی دونم ........ شاید باید دل به دریا زد .......... شاید باید عاشق شد............

شاید هم باید بی خیال ِ آدما شد...............

تو قصه ها همش میگن عاشق ......فقط عاشق ِ ...........فقط دل داره............

فقط......... اما .........

             قصه بی شک راست می گوید؟!

اما هنوزم نمی دونم.......

                                 که واقعا ً چیکار باید کرد......؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                               عشق ِ خدایی

دل ِ من بار ِ دگرهوس و عشق ِ سرودن دارد……

                       بر تن ِ برگ ِگلی نای ِ نوشتن دارد……

از همه مردم ِ شهر گِله و اشک ِ چکیدن دارد……

           وز فراسوی ِ افق آخرین عشق ِ نفس را.......

           واپسین تکه ای از قلبِ خودش را .........

                                                               می ستاند...

دل ِمن بار ِ دگر هوس و عشق ِ سرودن دارد.......

                       از پس ِ ثانیه ها آه کشیدن دارد............

          وز همه غریبه ها قول نوشتن........

                                    وهمه صورتکان نیش شنفتن دارد..

دل ِ من عشق ِ خودش را می سپارد به نسیم,..........

                                             برساند به خدا.......!!!

خودش آرام آرام , می سپارد سر را به بلندای ِنگاه........

                                             حس ِ ابری.............

عجب این ثانیه ها سرد شدند .........دل ِ من یخ زده از درد و دروغ.........

ابرها می بارند ...... با فراموشی ِوزن... بی تفاوت به صدا......

چه غمی دارد ماه.....در حجاب ِ غم و اندوه.............

                                                     دلم سوخت.............

سحرش مه آلود ....... دل ِ من یخ بسته....... نفسم بغض شده....

عجب این بادیه دور است .......... غریب...........

                                خوش به حال ِ دل ِ عشق...  

هوالمحبوب

گاهی که از همه چی خسته دنبال آرامش هستم .......می گردم دنبال دلیل واسه

تموم ِ دل تنگی هام ..........(مثه حالا...............)....!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟....

هر چی که باشه هر جا که باشم علت ِ تموم ِ غمهام آدمهان..............اگه اونا نبودن دیگه هیچوقت دلم نمی گرفت.......دیگه هیچوقت دروغ ها و نامردی هاشون دلمو به آتیش نمی کشید..........

فکر کنم اون زمان که آدم فریب ِ ابلیس رو خورد........ دورِ زیبایی وپاکی رو خط کشید.... ..

پرِ حرفم ............ اونقدر که نمی دونم از کدوم بگم....؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!........

ولی می خوام بی خیال ِ همشون شم .......

دیگه مهم نیست که آدما کین و کجان .......... ولی بهتره که پاشون رو از زندگی ِ

من بیرون بکشن................بهتره منو تو تنهایی ِ خودم تنها باقی بذارن.........

می دونم که هیچوقت .......هیچکس معنی ِ حرفامو ......حرفای ِ دلمو نمی فهمه....

ولی به همینش هم عادت کردم.......تا بوده همین بوده............

شاید سهم ِ من از تقدیر تنهایی ِ جاوید باشد........

شاید............؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟........

نامنده عمری و صدها سخن به دل مانده............

هوالمحبوب

یادش به خیر..................... اونوقت ها که پر از امید بودم......... کلی امید واسه زندگی داشتم.....و مثه حالا به پوچی نرسیده بودم..........خوب نگاه می کنم می بینم که هنوز

می تونم ادامه بدم........هنوزم می تونم به همه ی ِ آرزوهام برسم.......اما چه فایده........

که روحیه و عشقم رو گم کردم............. خیلی بَدِ که همه ی ِ عشقم ،امیدم،..........و همه ی ِ

اونچه رو که به خاطرش زنده بودم گم کردم و غیر از افسوس هیچی ندارم................

آخه من با چه قدرتی شروع کنم........خیلی دلم تنگه.......... خیلی می ترسم..................

خوب می دونم که واسه ی ِ همه ی ِ این بی حوصلگیها بعداً به خودم لعنت می فرستم..........

ولی چه کنم ...... چه کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟...........................

                                                             *

امروز همش بارون بارید..........آسمون داشت واسه دل تنگی های ِ من اشک میریخت.......

آره آسمون می بارید.....................

بیچاره چقدر سخته واسش که اون بالا مونده و این هم زشتی رو می بینه و جایٍ اینکه بخواد

تلافی کنه........ خودش اشک می ریزه .........مثه مسیح ........................

خدا جون کمکم کن ..... منو تنها نذار............. تنهایی و درد خیلی سخته .......... من ِخسته

طاقتش رو ندارم............. دوسِت دارم................

هوالمحبوب

به تهِ خط رسیدم که می خوام از سر شروع کنم........... وای چقدر سخته زندگی ِ بی امید ......

اصلا ً زندگی نیست....... .....از خیلی چیزا می ترسم............خیلی خسته شدم............

می خوام دوباره شروع کنم.....اما نمی تونم......... خیلی سخته........ امیدم اونقدر ناچیزه که هیچ کمکی بهم نمی کنه.........نمی دونم چرا از قدیم گفتن خواستن ، توانستنه..........

نمی دونم............

شاید حق با اونهاست....شاید من واقعاً نمی خوام یا شایدم کم می خوام.........اَه به این شایدها

که زندگیمو گرفته.......... خیلی خسته شدم...........از همه چیز .....از همه کس............

           بیشتر از خودم....

از همه آرزوها ...........از ادامه دادن......... در حالی که خودمو گم کردم........وای.........

چه فاجعه ی عظیمی .........دلم خیلی تنگه...........واسه همه روزهای آروم و بی دغدغه.....

واسم سخته که باور کنم که آرامشی هم وجود داشته.........

نمی دونم این دنیا کی قراره پاک بشه یا اصلا ً پاکی رو میشناسه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟..........

من که شک دارم ....... لابد همه قشنگی های ِ پاکی یادش رفته...........که اینطور تو زشتی

غوطه میخوره......................!!!!!!!!

از هر جا ........ از هر چی بگم...... هنوزهیچی نگفتم........هنوز پُر ِ حرفم ......... واسه

گفتن...........ولی اونقدر خستم که حالشو ندارم حرف بزنم.............

خدا جون آخه من چه مرگم شده ..... چرا منو یادت رفته........؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.........

شاید باید برم........ شاید باید کاسه ی گدایی ِ امید دست بگیرم......... شاید باید قیدِ همه چیز رو بزنم...........

شاید هم باید خفه شم و دست از این شاید گفتنهای

مزخرف بردارم................

هوالمحبوب

دلم گرفته…………………. از همه ی آدمها………………………

ازکارها و حرفاشون…. از تنهایی ها ……و غمهایی که با کاراشون درست میکنن….

دلم پر از غصه ست……

آخه چرا همه ی خوبیها و خوشی ها فقط باید تو رویا باشه چرا واقعیت اینقدر تلخه…...

چرا بعضی ها باید چوب ندونم کاریها ی دیگران رو بخورن. چطور بعضی ها به خودشون

اجازه میدن قلب کسی رو بشکونن بعدش هم ادعا کنن که دوستش دارن…..

خیلی اعصابم بهم ریخته ست… از آدمهایی که همه ی وجودشون حرفه ……. بدون عمل… از اونهایی که رو خودشون اسمه هنرمند گذاشتن و تهی از احساس ادای روشنفکرارو در میارن………می خوام داد بزنم می خوام به همهشون بگم که باید خجالت بکشن.. باید خفه شن……. باید بفهمن….ولی نه اونطور که خودشون فکر میکنن ........…

آره من از خودمم هم بدم میاد که نمیتونم هیچ کمکی بکنم………دیگه تنهایی خودم رو

فراموش کردم………

نمیدونم …………….نمیدونم…………………

دیگه خسته از سوالها ……..بی تفاوت به جوابها……….گم شدن هر شب تو رویا ……..

قصه های تو کتابها………دیگه خستم ….. آره خسته……..

هوالمحبوب

                                               شکوفه ی پرتقال

نهال پرتقال کوچکی هستم. پشت درهای بسته ی فراموشی ذهن آدمها غم میخورم.باد برایم همدمی نیست چون زبان عشق را نمی شناسد. خاک که از آن اول با من قهر بوده پس جز خورشید نمیماند که او هم از مشغله ی همینکه گرما و نور میدهد باید برایم کافی باشد.....

نمیدانم تا کی باید تنها باشم.آخر این درها کی گشوده میشوند.....آخر این ذهنها را چه کسی

روشن خواهد نمود....................

                                                               *

پسرک بر شاخه ی رو به آفتابم سوار است.با وزش باد تاب میخورد او میخندد شاد است

پس من هم میخندم از شادی او من هم شادم. چقدر با هم دوست هستیم او همیشه هر روز

در را میگشاید می اید کنارم مینشیند و با هم حرف میزنیم.او از همه چیز برایم می گوید و من مشتاقانه به او گوش میدهم.......

بعد با هم بازی میکنیم............چقدر من خوشبختم...........!!!

روزی پسرک نیامد . با خود گفتم شاید کاری داشته ولی روز بعدش هم نیامد و چندی گذشت...

آمد و از آمدنش خوشحال شدم......... از علت غیبت طولانیش هیچ نگفت.....حتی دیگر بازی نکرد...............تمام هیجانم گم شد ...... بغض گلویم را گرفت.با محبت دستی بر سرم کشید..

رفت و من با من تنها گذاشت. سالها تنها بودم.دوستی نداشتم .پسرک همه ی زندگی من بود.

شاید دوستی تازه یافته و دیگر من را نمیخواست..................

در این مدت هر دو بزرگ شدیم. با هم و در کنار هم.......ولی او فردا نیامد....حتی چندی بعد

                                                  او دیگر نیامد

                                                          *

رویای تلخی بود. به تلخی قفل بسته بر در که هیچگاه باز نشد و رویای شیرین مرا تلخ نمود.

روزی احساس کردم چیزی می خواهد از درونم فریاد بزند..........آری.......

تولد شکوفه ای از بلوغ پاییز ......... مهر سکوت بر لب و تنهایی ابدی من بود ...........

سلام بر سکوت ابدی ام......سلام بر تنهایی جاودان....سلام بر شکوفه ی ناپایدار پاییزی.......

و            

سلامی دیگر برای آشتی با در بسته ی تنهایی....................

                                                                                       سلام...............